FESTIWAL
15-17.10.2015 l Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego l CSW Strefa Warszawa
start: 19:30  / wstęp: 30-60 zł


10. FESTIWAL

"AD LIBITUM"
/link FB/

Jak sprawić by europejska muzyka współczesna, dawna, jazz oraz wolność jednostki i siła kolektywu mogły istnieć obok siebie, nie tracąc nic ze swojej autonomii? Co zrobić, aby oprzeć się konwencjom stylistycznym i muzycznym modom, aby odnaleźć własny głos w świecie kompozycji i improwizacji? Już po raz 10ty warszawski festiwal Ad Libitum wyrusza na poszukiwania nowych odpowiedzi na fundamentalne w muzyce pytania.

PROGRAM: 15. października, g. 19.30, Laboratorium CSW, Sala im. W. Krukowskiego

Cybulski – Pałosz – Wojciechowski Trio:
Połączenie indywidualności trzech muzycznych dziedzin – kompozycji, improwizacji, interpretacji – nowa formacja muzyki elektroakustycznej
Skład:
Krzysztof Cybulski – mały kontrabas, elektronika, Mikołaj Pałosz – wiolonczela, elektronika, Sławomir Wojciechowski – wiolonczela, elektronika

Sejneńska Spółdzielnia Jazzowa i Mikołaj Trzaska (saksofon) z udziałem Evana Parkera (saksofon) Tomasza Dąbrowskiego (trąbka) i Mike'a Majkowskiego (kontrabas)



Orkiestrę Klezmerską Teatru Sejneńskiego tworzą młodzi ludzie związani z Fundacją i Ośrodkiem „Pogranicze – sztuk, kultur, narodów” w Sejnach, które to instytucje w swojej pracy edukacyjnej i artystycznej odwołują się do wielokulturowego dziedzictwa Europy Środkowowschodniej. Orkiestra powstała w trakcie pracy nad teatralną inscenizacją „Dybuka” Szymona An-skiego. Od tego czasu trwa fascynująca przygoda młodych ludzi z pogranicznych Sejn z muzyką klezmerską. Dzisiaj to już kolejne pokolenie sejneńskich muzykantów. Wielu młodych w Sejnach miało już okazję wtajemniczać się w sekrety muzyki klezmerskiej, ciągle dochodzą nowi, młodsi, zajmując miejsce odchodzących w dorosłe życie kolegów. Zmienia się też instrumentarium zespołu.


Muzyka klezmerska brzmi w Sejnach w Białej Synagodze niemalże na co dzień. Letnie koncerty gromadzą szeroką publiczność i wrosły już w krajobraz sejneńskich wydarzeń kulturalnych. Orkiestra klezmerska dla młodych z Sejn jest doświadczeniem, które czasem prowadzi dalej i wpływa na wybory oraz staje się ścieżką życia.

Dzisiaj sejneńscy muzykanci zasilają warszawską scenę muzyczną, grają w najciekawszych formacjach, tworzą własne inicjatywy muzyczne. Spotkania z Mikołajem Trzaską i Raphaelem Rogińskim wybitnymi muzykami młodego pokolenia poszukującymi inspiracji w muzyce żydowskiej, którzy w ciągu ostatnich dwóch lat odwiedzali „Sejneńską Spółdzielnię Jazzową” zaowocowały nowym brzmieniem muzyki żydowskiej w Sejnach.

Obecnie zespół występuje w składzie: Dominika Korzeniecka – perkusja, Mateusz Bartosiewicz – perkusjonalia, Mateusz Sznejkowski – puzon, Dominik Sekura – trąbka, Maciej Popiel – saksofon altowy, Tadeusz Soroko – tuba, Patryk Masłowski – puzon wentylowy, Stanisław Soroko – trąbka, Mikołaj Pol – wibrafon, cymbały, Borys Pol – perkusjonalia, Michał Jachimowicz – sakshorn tenorowy, Michał Popiel – kornet, Franciszek Żyliński – trąbka, Kacper Szroeder – trąbka, Maciej Soroko – puzon suwakowy, Marcin Dąbrowski – trąbka, Michał Moniuszko – kontrabas, Wojciech Szroeder – akordeon, prowadzący zespół.



Peter Brötzmann, saksofony, klarnety torogato, Jason Adasiewicz, wibrafon John Edwards, kontrabas, Steve Noble, perkusja
„Peter Brotzmann, John Edwards, Steve Noble – to zdecydowanie skład wagi superciężkiej. Weterani europejskiej sceny free. Ale nie próbujcie tych panów wysyłać na artystyczną emeryturę – wciąż skopią wam tyłki, muzycznie rzecz ujmując oczywiście.” – pisał o płycie trójki bohaterów naszego koncertu Bartosz Adamczak. A co stanie się gdy do składu dołączy jeden z najbardziej kreatywnych improwizujących wibrafonistów – Jason Adasiewicz? Przekonamy się na żywo 15 października! Nieliczni szczęśliwcy mogli przekonać się już o tym na płycie zatytułowanej „Mental Shake” – rejestracji koncertu kwartetu w londyńskim Cafe Oto. Tak o tym nagraniu pisze Maciej Karłowski: Są takie momenty, kiedy na scenie zdarza się jakaś niecodzienna, wyjątkowa synergia. Są chwile kiedy ludzie na niej stający przestają grać na swoim i tak okrutnie wysokim poziomie i przenoszą do swojej sztuki element natchnienia, grają jakby ich głów, serc i palców dotknęła istota wyższa i nadała nowy sens ich sztuce, choć ona sama jest przecież tą, którą wszyscy dobrze od lat znamy. Nie ma tu więc większego sensu opisywać, nie wiem zresztą po raz który, siły, bogactwa, szorstkiej liryki czy bezkompromisowości Broetzmanna. Nie ma powodu wspominać abstrakcyjnej, zróżnicowanej stylistycznie gry Adasiewicza, rytmicznej niezawodności i afrykańskiej niemal w intensywności kreacji Noble’a ani w końcu też potędze i jednoczesnej ruchliwości fraz Edwarda. Każdy z nich już dawno i na swoich warunkach, przekonał do siebie słuchaczy i zaznaczył mocno swoją obecność w muzycznej przestrzeni. Razem wydają się dokonywać syntezy tego co zaoferował amerykański free jazz i europejska free improw i na naszych oczach preparują taki właśnie mentalny koktajl. Ale nie robią tego bo potrafią. Nie po to żeby olśnić. Olśnienie jest tu jakby wartością dodaną, a nie zamierzonym piorytetem. Robią tak ponieważ inaczej nie mogą, ponieważ taką drogą poprowadził ich duch, a oni jako ludzie rozumni nie utrudnili mu działania. Nie całe 40 minut. Jest tu wszystko czego dusza zapragnąć może, ujęte w jedną falującą jak niespokojne morze, kompozycje/improwizację. A jeśli dusza pragnie nie tylko totalnej muzyki i chce jeszcze posmakować czegoś jeszcze bardziej niecodziennego to niech dusza zatrzyma się na chwilę w okolicach 37 minuty. Tam czeka na nią Peter Broetzmann grający jazz, szorstką bardzo oszczędną i bluesową niemal frazą brzmiącą jak skarga dorosłego mężczyzny. Nie mam już nic więcej do powiedzenia. Piękny, ważny i potrzebny album wpadł mi w ręce. Jestem szczęśliwy.
 

PROGRAM: 16. października, g. 19.30, Studio Koncertowe Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego

Grupa Kawalerowie błotni powstała w 2001 roku z inicjatywy Jerzego Kornowicza. Łączy w swych działaniach muzykę intuitywną, kompozycję kreowaną na żywo i swobodną improwizację. Występowali na Warszawskiej Jesieni i festiwalu Musica Polonica Nova, ale także w przestrzeni miejskiej, w lasach i na łąkach. Szczególny koloryt brzmienia ich muzyki wynika z użycia instrumentarium muzyki klasycznej i dawnej (fortepian, kontrabas, trąbka, harmonium, skrzypce, cytra…), śpiewu oraz dźwięków, szumów i efektów elektronicznych. Niektóre z dotychczasowych projektów zespołu: Jazda okopowa (2003), Opary (zamówienie festiwalu Warszawskie Spotkania Muzyczne, 2004), Przypowieści (zamówienie festiwalu Audio Art., 2004), Przypowieści rzeczne (zamówienie Fundacji „Ja Wisła”, 2005), Knieje – Jazda Polska Nova (zamówienie Festiwalu Musica Polonica Nova, 2006), Sceny z bezkresu – wspólnie z Zespołem Europejskiej Szkoły Śpiewu Tradycyjnego (zamówienie festiwalu Warszawska Jesień, 2006), Ablanatanalba (razem z Orkiestrą Akademii Muzycznej w Warszawie, zamówienie festiwalu Ad Libitum, 2006),Le Chevalier Chopin par Kawalerowie błotni (zamówienie Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina, 2006),Archipelag Chopin (zamówienie festiwalu Chopin i jego Europa, 2007), Muzyka miasta, Sonosfera (zamówienia Miasta Warszawy, 2008, 2009). 
Wojciech Błażejczyk – kompozytor, gitarzysta, realizator dźwięku. Komponuje muzykę współczesną, filmową, teatralną i ilustracyjną. Jest autorem muzyki do szeregu filmów dokumentalnych i krótkometrażowych oraz gry komputerowej Hard Reset. Napisał muzykę do wielu spektakli w teatrach lalek, współpracuje z wybitną reżyserką Ewą Piotrowską. Obecnie jest kompozytorem rezydentem przy Chórze Akademickim Uniwersytetu Zachodniopomorskiego w Szczecinie. Na gitarze elektrycznej wykonuje muzykę improwizowaną, eksperymentalną i współczesną. Jest absolwentem Wydziału Reżyserii Dźwięku UMFC w klasie prof. Andrzeja Lupy, kompozycji na UMFC w klasie prof. Zygmunta Krauze oraz Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW. Od 2010 jest asystentem na Wydziale Reżyserii Dźwięku na UMFC, gdzie prowadzi autorskie zajęcia Sound design w ramach Międzyuczelnianej Specjalności Multimedialnej oraz w Studio Muzyki Komputerowej na Wydziale Kompozycji. Od 2008 r. jest członkiem Koła Młodych Związku Kompozytorów Polskich. Uczestniczył w polsko-niemieckich warsztatach kompozytorów-instrumentalistów w Genshagen (Niemcy, 2011). Jego utwory były wykonywane na koncertach towarzyszących Warszawskiej Jesieni, festiwalach New Music Concerts (Toronto), Polish Modern:New Directions in Polish Music Since 1945 (Nowy Jork), Musica Moderna (Łódź), Musica Electronica Nova (Wrocław), ComIn Festival (Warszawa), AudioArt (Warszawa) czy w Filharmonii Bałtyckiej. Obiektofony – instrumenty muzyczne stworzone przez Wojciecha Błażejczyka – to zużyte przedmioty codziennego użytku, których dźwięk poddany jest elektronicznym przekształceniom na żywo. Dobór odpowiednich przedmiotów, technik wydobycia dźwięku, odpowiednia amplifikacja i zaprogramowanie elektronicznych przekształceń dźwięku dają grającym na nich muzykom duże możliwości ekspresji, artykulacji, kształtowania barwy i dynamiki. Obiekty, wraz z ich komputerowymi transformacjami dźwięku, stają się instrumentami muzycznymi. Obiektofony zostały wykorzystane po raz pierwszy w utworze Wojciecha Błażejczyka Trash Music (prawykonanie na festiwalu Poznańska Wiosna w marcu 2014). 
Jerzy Kornowicz, fortepian, Tadeusz Wielecki, kontrabas, Ryszard Latecki, trąbka, Mieczysław Litwiński, głos, instrumenty strunowe, Tadeusz Sudnik, media elektroniczne, Krzysztof Knittel, instrumenty elektroniczne, oraz gościnnie Wojciech Błażejczyk, gitara, elektronika.




Alexander von Schlippenbach Trio:
Zespół legenda, działający od 43 lat nieprzerwanie w tym samym składzie, mający na koncie nieskończenie wiele koncertów i całkiem sporo płyt, które dokumentowały jego działalności zarówno na scenach całego świata, jak i w studiach nagraniowych. A jednak posłuchać ich na żywo, to więcej warte niż stosy nagrań na półkach, choć te cieszą ogromnie. Tak z zasady jest z freejazzem czy free improvised, bo przecież tak zwykło się opisywać muzykę tria. W wersji live ta muzyka odzywa się szczególnie mocno. Długa i piękna historia tria Schlippenbacha sprawiła też, że wokół zespołu narosła legenda. Każdy z członków tria, to niemal instytucja w tym rodzaju muzyki. Schlippenbach / Parker / Lovens gra pod wieloma względami muzykę bardzo niewygodną, wymagającą, Dobrze dać sobie szansę wejścia w nią głębiej. Posmakować tych bardziej poukrywanych w niej współbrzmień, jakimi co chwila się mieni. Podelektowania się powoli narastającą intensywnością, nacieszenia się reakcjami każdego z muzyków na to, co grają jego muzyczni partnerzy oraz popodziwiania złożoności i bogactwa ich wspólnego głosu. Dla mnie kontakt z taką muzyką jest bardzo orzeźwiający – mówi Maciej Karłowski – jak zawsze zresztą, gdy mam do czynienia z twórczością ludzi wiedzących co mówią, a nie mówiących, co wiedzą. Bywa on też czasem źródłem fascynujących uniesień dających oprócz cudownej okazji zagłębiania się w bogatym świecie inspiracji Schlippenbacha, Parkera i Lovensa, także szansę doświadczenia szczególnego momentu prawdy, że niezależnie od stylistycznej przynależności najważniejsze jest, kiedy muzyka płynąca z ludzkich głów, to muzyka naprawdę żywa. 
Alexander von Schlippenbach – pianista, kompozytor, aranżer. Jedna z najważniejszych postaci europejskiej sceny muzyki improwizowanej, free jazzowej. Urodzony w Berlinie w 1938 r. Absolwent kolońskiej ‚Staatliche Hochschule für Musik’. Od połowy lat 60. do najważniejszych realizacji artysty należą: działalność założonej przez siebie Globe Unity Orchestra (w latach 70. i 80. czołowy free jazzowy big-band, z udziałem m.in. Manfreda Schoofa, Kenny`ego Wheelera, Petera Brötzmanna, Alberta Mangelsdorffa, Petera Kowalda, Steve`a Lacy’ego, Anthony’ego Braxtona, Tomasza Stańko), Schlippenbach Trio z Evanem Parkerem i Paulem Lovensem. Evan Parker – Nagrywając i występując z wieloma wykonawcami, Parker stał się kluczową figura w kwestii rozwoju europejskiego free-jazzu i wolnej improwizacji, a także utorował drogę i w zasadzie rozprzestrzenił wachlarz poszerzonych technik muzycznych. Parker nagrał niezliczoną ilość albumów zarówno solo, jak i jako lider grup; występował i nagrywał z Peterem Brötzmannem (‚Machine Gun’ w 1968), Derek Bailey, Joe McPhee, Anthony Braxton, Cecil Taylor i wieloma innymi. Paul Lovens – Urodzony w Aachen (Niemcy) w 1949 r. Grając na bębnach już od dzieciństwa, wcześnie zaczął pracować z amatorskimi i dixielandowymi zespołami. Od lat 70. w Trio z Alexandrem von Schlippenbachem i Evanem Parkerem. Członek „Globe Unity Orchestra”. Współpracował z czołówką światowej muzyki improwizowanej i free jazzowej, m.in. z Cecilem Taylorem, Aki Takase, Eugene Chadbournem, Günterem Christmannem, Matsem Gustavssonem i Joelle Leandre.
   

PROGRAM: 17. października, g. 19.30, Studio Koncertowe Polskiego Radia im. W. Lutosławskiego

Barry Guy Blue Shroud Band – "The Blue Shroud" 
Barry Guy jest w ostatnich latach jednym z najbliższych przyjaciół festiwalu Ad Libitum. Dwa lata temu gościł u nas, prezentując m.in. – po raz pierwszy w Polsce – swoją legendarną orkiestrę London Jazz Composers. W ubiegłym roku wspierał artystę-rezydenta festiwalu Agustiego Fernandeza, partnerując mu, obok Ramona Lopeza, podczas koncertu tria Aurora. Teraz na 10tą – jubileuszową – edycję jeden z najwybitniejszych współczesnych kontrabasistów i improwizatorów przywozi do Warszawy swoją nową kompozycję „Blue Shroud”. Tytuł utworu nawiązuje do niebieskiego sukna, który zakryta została wisząca w siedzibie ONZ, reprodukcja obrazu “Guernica” Pabla Picassa. Za niezręczność uznano bowiem by na tym tle Colin Powell tłumaczył decyzje administracji amerykańskiej dotyczące interwencji wojskowej w Iraku. Nie bez znaczenia w kompozycji Guya jest oczywiście sama „Guernica” – monumentalne płótno Picassa, z całym jego symbolicznym dostatkiem, zniewalającą metaforyką i krzyczącą w wyrazie emocjonalnością. Obraz powstał w 1937 roku, w reakcji na bestialskie bombardowanie małego baskijskiego miasteczka, przez niemiecki oddział lotniczy służący pod rozkazami generała Franco. W „Blue Shroud” intrygować musi wreszcie także obsada nowej orkiestry Guy’a, w której obok kontrabasu fortepianu, dwóch perkusji i 6-osobowej obsady instrumentów dętych, znalazło się miejsce dla gitary, skrzypiec, altówki i przede wszystkim głosu – fascynującego, wielobarwnego, sięgającego korzeni kultury europejskiej głosu Saviny Yannatou: greckiej śpiewaczki, znanej entuzjastom katalogu wydawnictwa ECM. Koncert ten zostanie za rejestrowany a następnie wydany na płycie w prestiżowej oficynie Intakt. Festiwal Ad Libitum będzie partnerem tego albumu. 

Barry Guy, kontrabas, dyrygent, Savina Yannatou, głos, Maya Homburger, skrzypce, Fanny Paccoud, altówka, Ben Dwyer, gitara, Per Texas Johansson, klarnet, saksofony, Michael Niesemann, obój, saksofony, Percy Pursglove, trąbka, Torben Sneakedstadt, trąbka, sakfonony, Agustí Fernández, fortepian, Michel Godard, tuba, serpent, Ramon Lopez, Lucas Niggli, perkusja; Julius Gabriel - saxofon.


Alexander von Schlippenbach – Twelve Tone Tales (recital fortepianowy) 
Recital wybitnego pianisty, kompozytora, muzyka (rezydenta tegorocznego Ad Libitum), poruszającego się z niezwykłą swobodą w różnych nurtach muzyki improwizowanej. Twelve Tone Tales to suita złożona z jego kompozycji, parafraz, inwencji – rodzaj intymnego dziennika muzycznego. Alexander von Schlippenbach – pianista, kompozytor, aranżer. Jedna z najważniejszych postaci europejskiej sceny muzyki improwizowanej, free jazzowej. Urodzony w Berlinie w 1938 r. Absolwent kolońskiej ‚Staatliche Hochschule für Musik’. Od połowy lat 60. do najważniejszych realizacji artysty należą: działalność założonej przez siebie Globe Unity Orchestra (w latach 70. i 80. czołowy free jazzowy big-band, z udziałem m.in. Manfreda Schoofa, Kenny`ego Wheelera, Petera Brötzmanna, Alberta Mangelsdorffa, Petera Kowalda, Steve`a Lacy’ego, Anthony’ego Braxtona, Tomasza Stańko), Schlippenbach Trio z Evanem Parkerem i Paulem Lovensem. 

Globe Unity Orchestra:
Kultowa, pierwsza tego typu europejska improwizująca orkiestra (w gwiazdorskim składzie) wraz ze swym leaderem i założycielem –Alexandrem von Schlippenbachem. Skład: Alexander von Schlippenbach – fortepian, leader, Tomasz Stańko, Jean­Luc Capozzo, Axel Dörner – trąbki Evan Parker, Gerd Dudek, Henrik Walsdorff – saksofony, Rudi Mahall – klarnet basowy, Gerhard Gschlößl, Christoph Thewes – puzony, Paul Lovens, Paul Lytton – perkusje