KONCERT
18.10.2015 l Centrum Kultury l Lublin
start: 22:00 / wstęp: 20/30 zł


SONIC PHENOMENA

TIM HECKER
/link FB/

Sonic Phenomena to projekt cyklicznych koncertów w Centrum Kultury w Lublinie mający na celu prezentację najświeższych zjawisk z obszaru elektronicznej muzyki eksperymentalnej. Idea oraz program SP wynikają ze współpracy trzech podmiotów: ende neu / Fundacja Kaisera Söze / Szklarnia. 

Sonic Phenomena, tym razem wspólnie z zaprzyjaźnionym festiwalem Konfrontacje Teatralne, ma ogromną przyjemność i niezwykły zaszczyt zaprosić do Centrum Kultury w Lublinie na koncert wybitnego artysty, niekwestionowanej gwiazdy światowej sceny elektronicznej muzyki eksperymentalnej Tima Heckera. Po tym jak w 2013 roku wydał on jak dotychczas swój ostatni album zatytułowany "Virgins", zapragnęliśmy zaprezentować go lubelskiej publiczności. Organizację koncertu udało się doprowadzić do szczęśliwego finału, kiedy to okazało się, że artysta planuje jesienne koncerty w Europie. Teraz to już pewne, że Lublin będzie jednym z miejsc na jego koncertowej mapie.


 TIM HECKER

Tim Hecker jest cenionym kanadyjskim kompozytorem i artystą działającym w obszarze sztuki dźwięku. Ostatnią dekadę spędził badając muzyczną przestrzeń usytuowaną gdzieś pomiędzy noisem, dysonansem dźwiękowym a melodią. W wyniku połączenia dźwięków pochodzenia analogowego z cyfrowym brzmieniem powstała estetyczna hybryda przywodząca na myśl zarówno elektroniczną abstrakcję, jak i psychodeliczny minimalizm. Hecker celowo zaciera czysto tonalne rozgraniczenia tradycjonalnej muzyki instrumentalnej, kultywując bardziej enigmatyczne ścieżki dźwiękowe. Monumentalne piękno chropowatych dronów Heckera porównywane było, raz do plastycznego obrazu przedstawiającego „mapę kolorowych płyty tektonicznych”, a innym razem do „katedralnej muzyki elektronicznej.” Jak zauważyli krytycy z New York Timesa, gra on „złowróżbne, abstrakcyjne utwory, w których sub-basowa, statyczna powierzchnia pęka niczym szczeliny w ziemi i otwiera się na powolnie płynące nuty i akordy, czekając, aby je w całości zassać do swojego wnętrza i bezpowrotnie połknąć”.


W 2011 roku, NPR (ang. National Public Radio) uznało Heckera za jednego z Najlepszych 100 Kompozytorów Poniżej 40stki. Jego album z 2003 roku, Radio Amor, wydany pod egidą słynnej niemieckiej wytwórni płytowej Mille Plateaux, był uznany przez opiniotwórczy magazyn WIRE jako kluczowe nagranie roku. W późniejszych latach, Hecker pracował z renomowaną wytwórnią z Chicago o nazwie Kranky. Jego album "Harmony in Ultraviolet" (2006) był porównywany do twórczości Briana Eno i Kevina Shieldsa, a także znalazł się na miejscu 13 listy Najlepszych Albumów Roku portalu Pitchfork.com. Jego płyta, "Ravedeath, 1972", otrzymała tytuł „Best New Music” od Pitchfork, była nominowana do Polaris Music Prize w 2011 roku, oraz zdobyła nagrodę Juno dla Elektronicznego Albumu Roku 2012.


Tim Hecker jest wszechstronnym, pełnym wigoru artystą realizującym się w występach na żywo, a niezwykła siła i uczucie zagrożenia emanujące ze sceny w trakcie jego koncertów, sprawiają, że jest uważany za współczesnego mistrza dźwięku i faktury. Prezentował on swoje kompozycje m.in. w Instytucie Sztuki Współczesnej w Londynie, Primavera Sound w Barcelonie, na Festiwalu Unsound w Krakowie i All Tomorrow’s Parties w Minehead, w Fondation Carter w Paryżu, Bimhuis w Amsterdamie, czy Teatrze Miller Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku.


Twórczość Heckera ma też międzynarodowy zasięg. Pomysł na płytę "Ravedeath, 1972" powstał podczas długiej zimy w Montrealu, a później rozwinął się w Międzynarodowym Centrum Sztuki w Banff w Albercie w Kanadzie, by wreszcie zostać zrealizowanym podczas lata spędzonego w Reykjavik w Islandii. Z pomocą Bena Frosta, muzyka i inżyniera dźwięku, Hecker nagrywał na organach zbudowanych w Kościele Frikirkjan, a następnie operował nagraniami, aż uzyskał efekt korozyjny. Organy, który pełnią rolę bezcielesnego, zniekształconego narratora, są próbą osiągnięcia sekularnego, transcendentalnego dźwięku - stanowiącego potężną, wewnętrzną alternatywą dla tradycjonalnego teologicznego rozumienia katharsis. Obecna na płycie fuzja organów, pianina, gitary, cyfrowego software i efektów gitarowych przywołuje alternatywną utopię, w której koegzystujące ze sobą przemoc, melancholia i euforia tworzą głęboki, metafizyczny imperatyw.


W 2013 roku, Hecker zaprezentował płytę "Virgins", kontynuację "Ravedeath, 1972". Album był tak samo jak poprzedni i zebrał pochlebne recenzje od The Quietus, który określił go jako „najostrzejsza wycieczka solo [Heckera] jak dotąd”. Płyta otrzymała nagrodę „Best New Music” od Pitchfork.


Oprócz solowej twórczości kompozytorskiej, Hecker pracował z takimi muzykami jak Oren Ambarchi, David Bryant (Godspeed You! Black Emperor) i Aidan Baker. Współpracował także z artystą wideo Dougiem Aitken i Stanem Douglasem nad muzyką skomponowaną na potrzeby wielu instalacji. Ostatnio współtworzył z Danielem Lopatin (Oneohtrix Point Never) album o nazwie „Instrumental Tourist”, który łączy to, co najlepsze w muzyce obu artystów. Do dorobku Heckera należą także utwory powstałe na zamówienie, w tym muzyka filmowa i kompozycje na potrzeby tańca współczesnego.